Winter begint weer.

Gisteren scheen de zon zo lekker, dat het ongewoon warm was buiten. Dus: buiten koffie, buiten lunchen, het kon niet op. Maar...de voorspellingen zijn dat er vorst en sneeuw komt.

En dat gebeurde ook. De nachtvorst, mooie rijp 's morgens, daarna mist slingers en rond 3 uur kwam de sneeuw. Lekker veel sneeuw, dat wel, maar het bleef natuurlijk niet liggen. Mysterieus sprookjes achtig weer. Het is nog maar het begin. En ik ben er klaar voor: hout binnen, boodschappen ook.

Ondertussen verzamelen de dorpsbewoners zich in Sale de Fête, 

waar ze van alles zouden kunnen doen.

Ze noemen het:  'Divers travaux manuels et jeux de societe'  Het moet nog een beetje op gang komen. Voorlopig is het breien en kaarten. Ik zou misschien wel met ze kunnen quilten. Alle inbreng vinden ze heerlijk en integreer weer een beetje (meer).

Dame rechts is Madame Denice, al is ze frans, ze leest altijd mijn blogs.

Bonjour Madame Denise.

Het oude bureau

Op een rustige zondagochtend staat mijn franse buurvrouw bij de deur met de vraag of ik belangstelling heb in oude kantoormeubels. Jaaah, dat heb ik zeker. Ik wil nog een illuminatie-hoekje in mijn atelier maken. Onlangs zag ik bij La Poste al oude meubels buiten staan, ze gingen over op een metalen en moderner interieur. Ik wist niet hoe ik zo snel moest vragen waar die oude meubels naar toe gingen. Ik liet het maar. De wens is echter gelegd. Mijn buurman Notaris is al heel lang niet meer als notaris actief, de meubels staan in de weg. Jaah, ik wil ze graag.  Er komt een volksverhuizing op gang, enkele buurvrouwen helpen mee sjouwen. En na afloop drinken we champagne. Zo kan een rustige zondag ineens heel levendig worden. Als ik de meubels op hun plaats zet, zie ik hoe goed het de sfeer van het atelier doet. In mijn ogen moest het iets weg hebben van een scriptorium, oud en geheimzinnig, zoals 'in de naam van de roos'.
....maar dit is ook bijzonder. Als het meubelstuk kon praten.: hij heeft vele verhalen, problemen, overeenkomsten, aktes zien passeren. Het hoort bij Cussy en is maar één huis opgeschoven. Ik zal er zuinig mee zijn. Dankbaar richt ik de laatjes, met inkt potjes en pennen in. En de archief kast met roldeuren  ( ik heb er twee van, de grootste heeft nog geen plek), voldoet ook perfect.

Het regent en het regent maar....

...ondertussen woon ik weer in een grachtenpandje.
Het sopt als je er door wil en is hier en daar een handje diep, maar echt dramatisch krijg ik het niet op de foto. De storm en de regen maken dat het oogt als een gracht. Hier was het even droog. (slim he) Het huis is verder droog. Wel had ik gelukkig een mooi opvangsysteem gemaakt voor een lek in de dakkapel. En die werkt perfect. Het water loopt rechtstreeks zonder te spatten in een emmer. (vele emmers ondertussen).
Toepasselijk weer voor mijn stemming. En blijf lekker in mijn warme (straalkachel) slaapkamer. Immers de trek in de schoorsteen voor de kachel is ook niet veel waard.

Jaa, daar is 2012

Expositie van François

Gistermiddag rond 3 uur kwam iedereen naar het atelier voor de opening van de expositie van François Tournier. Een Parijzenaar, die ook in Cussy woont en er nog veel familie heeft. Dus voor Cussy een heel bekend gezicht. Ik hoopte dan ook een beetje dat hij Cussy over de drempel zou trekken. Hij heeft schilderijen gemaakt van Middeleeuwse tapijten en de gebouwen van Cluny. Ook een groot aantal studie's.  De opkomst was zeer verrassend, zoals ik hoopte, maar overtrof toch mijn verwachtingen. Het geheel oogde als een ware galerie en Cussy heeft er nu echt een evenement bij. François was er ook zeer mee in zijn nopjes. En voor mij vloeien er waarschijnlijk nog wat cursisten aanmeldingen uit voort uit de richting van Autun.

Het mes sneed deze dag aan verschillende kanten voor vele mensen. En het atelier maakt haar naam waar, als een ontmoetingsplaats rondom kunst.

De foto is aan het einde genomen,
het was daarvoor tè vol.
De flessen Cremant zijn al leeg.

Muzikale kerst

Kerst

Merry Christmas everybody...! Zo is het in Cussy vandaag.

nog veel meer sneeuw....

Vanmorgen lag er echt veel sneeuw. Mooie droge sneeuw, in het prachtige zonlicht, nog vorst genoeg om het nog even te laten liggen. Een sprookje. Ozzy vond het ook prachtig.
Gisteravond in de kerk van Cussy het kerstconcert. Het koortje met aanvulling van de schoolkinderen zongen in verschillende talen en voor mij onbekende frranse kerstliederen. Het is weer een grote happening, de kerk zat dan ook helemaal vol.
De winter is begonnen.....

Eerste sneeuw

....en dan eindelijk, na vele pogingen, water, storm en vreemde temperaturen: de voorspelde sneeuw.

Ligt natuurlijk maar eventjes, want zo koud is het helemaal niet. Maar mooi is het wel. Ozzy heeft ook dikke pret.

Noodweer

Storm vanmorgen. En...ja, ik moet naar Autun, voor nieuwe autobanden. Afspraak staat al. Ik besluit toch maar te gaan. Bang ben ik niet en ik hou wel van noodweer. Noodlot tarten is het ook niet echt. Dus ik ga....
Het is eerlijk gezegd prachtig. Het water stroomt over de wegen richting het dal. Daar gutst en kolkt het water ver de riviertjes uit. Wat verderop wordt het echt wild water varen. Bruine natte weilanden ipv groene. En helemaal tot aan de weg. De schapen en geiten zoeken het hoger op, de koeien staan in de blubber. Over de weg liggen dikke takken, overal ligt hout op de weg. Maar het rijdt moeiteloos. Het is nog vroeg. De nacht is kennelijk heftig geweest. Sommige huizen zijn niet bereikbaar. Met een tractor wordt een auto van de oprit gesleept.

In Autun echter gaat het leven gewoon door, men doet boodschappen en houdt zijn paraplu goed vast. Want hier regent het als een moesson.

Het duurt lang, met die banden. En het loont natuurlijk niet buiten rond te gaan lopen. Gelukkig is er een koffieautomaat. Rond 12 uur is mijn auto eindelijk gereed. (en ik helemaal gaar) De terugweg is er nog meer water want de regen is nu overal. Lekkere dikke profielen heb ik nu onder mijn banden. De takken zijn ondertussen opgeruimd en de bomen omgezaagd. Maar het is nog lang niet voorbij. Sneeuw hadden ze beloofd. Maar goed, dit was ook wel spannend. Ik had mijn camera niet bij me, maar deze lucht foto geeft het precies goed weer. Denk er nog golven bij.

De groene kast...

De kast is zijn eigen leven gaan leven. Mensen die binnen komen, willen de kast zien en spreken over;" ha, dát is die kast' en het is tevens het meest gefotografeerde object van het hele huis.
Bedoeld als handige kast, met veel kastjes, laatjes en plaats voor mijn grote aardewerken schalen, handig voor bezoekers in één-oog-opslag te zien wat ze nodig hebben.....

 Het verhaal heb ik nog eens op papier gezet en komt in de Quo magazine. Want het is ook het toppunt van creatief zijn, de hele kast heeft me alleen een paar potten groene verf gekost. De kleur is perfect, om een boost te geven aan een donkere, maar gezellige woonkeuken. De maat van de keuken is enorm, en  daarom moet de kast ook heel groot zijn.  (zo ook de tafel).
Het is niet een kast, het is DE kast. Omdat ik voor de Quo magazine een foto maakte plaats ik die ook weer even hier. Zodat hij nog een keer in de aandacht komt.

Kerstmarkt Autun 2011

Vandaag was het een compleet gekkenhuis in Autun, vooral bij de parkeerplaatsen. Maar ik heb er weinig van gemerkt.  Ik zat lekker droog in Passage Balthus, tussen de taartjes en de muziek. De opkomst was dus erg goed, vooral in de middag. Er was erg mooi werk van iedereen. De kraampjes slingerden gezellig in het smalle straatje. De live muziek (twee gitaren en een mondharmonica) speelden lekkere blues. De bezoekers kregen gratis hapjes en koffie. Ik heb best wat verkocht. Alleen geen originelen. Maar...zelfs de burgemeester van Autun heeft een reproductie gekocht. Hij was erg enthousiast en gelukkig hoorde ik pas later dat hij dat was.
Veel nieuwe mensen leren kennen, een lekker dagje vandaag. Monique en Patrick hebben het georganiseerd. Van hen hangt ook erg mooi werk in hun galerie, in dus Passage Balthus.

Nota van Zondag: Op de site van Autun staat een pers-berichtje met foto's
Klik hier.

5 jaar

Mijn eerste blog pagina ging over 8 december 2006. 
(zie hier)
En dat is....Jaaaah, alweer 5 jaar geleden. Wat is de tijd gevlogen. En waar begon ik toen aan..?
Het gevoel van het 'grote onbekende' heb ik ondertussen ingewisseld met het gevoel van vertrouwelijkheid. En toch kan ik me haast niet voorstellen dat ik nu al weer 5 jaar in dit huis woon.
Hoeveel er gebeurd is en wat er gebeurd is, vindt je allemaal terug in mijn blogs. Er is nog altijd veel ontwikkeling, het gebied is nog altijd interessant, ik ben nog altijd blij dat ik toen die stap heb gezet. Eigenlijk is het allemaal leuker dan ik me had kunnen voorstellen.
Die dag, 5 jaar geleden, vroeg ik me af hoelang ik het zal volhouden. En of ik naar Nederland zou gaan verlangen. Nu denk ik daar nooit meer aan. Ik ben hier gewoon, en naar Nederland wil ik echt nog lang niet terug. (vraag me zelfs af of dát moment wel eens komt.)
Maar hier drink ik toch maar bubbeltjes op.
Op naar de het volgende jubileum.

Ramen lappen..

Sinds ik die lessen in decoratieve verftechnieken geef is de gekte bij mijzelf ook toegeslagen.
Met mate hoor. Vandaag even de ramen lappen. Zie dat de vensterbank er niet uit ziet. Verf bladderde af en hout komt tevoorschijn. Dat is niet hip, dat is slordig. Maar het heeft wel een mooie structuur. Ik verf de basis snel blauw, daaroverheen de geel/witte kleur, een paar lagen en schuur de boel weer glad, waardoor de structuur de bladers weer prijs geeft, maar nu in het blauw. Ja, dat staat beter. En hip.
Volgende klus...Nu Hachee maken met appeltjes.
Trouwens de begonia van Ferry en Bianca gekregen in het voorjaar, staat nog steeds te bloeien..!

10 december Kerstmarkt in Autun

En de hele stad in het teken van Kerst, om 8 uur zaterdag gaat dan ook de feestelijke kerstverlichting aan.
Ik sta in Passage Balthus met mijn illuminaties. Kleine illuminaties maken was niet te doen, daarom heb ik ansichten laten drukken van mijn werk.
Oogt wel leuk toch...
Kijk op de onderstaande flyer voor gegevens van de kerstmarkt.

Klik op de foto's voor vergrotingen.





< daar sta ik.

laatste keer

Maandag, wederom zo mooi weer, ben ik met Cor en Olga  paddestoelen gaan plukken. Er waren er dit keer nog veel meer (bijgekomen...?) De oogst was heel groot, ze lagen voor het snijden...Cor blijkt een goed paddestoelenoog te hebben. Olga ging de cantharellen en boleten in de omelet doen, en ik heb mijn boleten gedroogd. Weer een heel potje voorraad nu. De hele week bleef het weer schitterend. (moest weer zonnebrandcrème op doen) maar ik heb nu paddestoelen genoeg.

...en dan hangt er vandaag een plastic tasje aan mijn deur. Er zitten drie grote eekhoorntjesbrood in. Ik vermoed van mijn franse buurvrouw. Groot èn stevig. Wat zal ik er mee doen...? teveel om in één keer op te eten, te weinig om te drogen in de oven en ik heb de houtkachel ook maar kort aan. Ik besluit er kroketten van te maken, er een paar op te eten en de rest invriezen. Hier onder een foto verslag.

De volgende dag kreeg ik wat tromettes de la mort, van mijn buurvrouw. Oo, lekker...!! En, ze heeft zowaar haar plekje verraden en mij het getoond. Grote dankbaarheid, want we kwamen weer terug met allebei een mand vol. Ze zijn heel moeilijk te vinden, maar zitten dan wel weer in bosjes bij elkaar.
Zie de onderst foto. Je kunt ze het beste bakken als een saus, met een sjalotje ofzo, en dan dat in porties invriezen. Heerlijk bij een pasta, of in vleesgerechten.

gedroogde eikenboleten

Waar zijn de paddenstoelen gebleven..? Nadat menig mens me heeft willen omkopen, mijn nieuw gevonden boletenbosje te verraden, ben ik ondertussen met het goedje in de weer gegaan. En ja, helaas, alles zit nu een een jampotje..!

 Het gaat als volgt. Je snijdt ze in dunne plakjes, de baarden (de zaadbuisjes) haal je weg. Dan blijft er helaas weinig over van het hoedje, maar de stengel is overigens veel smakelijker. Wordt het vruchtvlees tijdens het snijden wat kleverig of sponzig, dan is de paddenstoel te oud. Neem dus wit, stevig, jong vlees. Leg het op keukenrol op het rooster in de oven. Wel uren op 50 graden. De keuken geurt naar een sterk aroma, lijkende op maggi. En dan dus droog bewaren. De smaak van boleten is gedroogd veel sterker dan vers, dus je hebt maar weinig nodig als smaakmaker. De Cantharellen hebben het tegenover gestelde, dus lekker vers eten. Ik mix ze altijd.

Nou heeft het de nacht na mijn pluk heel sterk gevroren. Ik vraag me af of de paddenstoelen daar ook door geraakt zijn en veranderen. Vandaag schijnt de zon al weer vroeg, toch maar even kijken...?

Ik ben dus gegaan...alleen al het schitterende weer en het bos, is de moeite waard. Ik vind het zoeken naar iets, het rondstruinen, leuker dan een forse wandeling. Mijn oogst van vandaag is ook weer leuk. En dat half november. Ik vergat mijn camera, er staat zoveel moois en ook vele soorten russula's,  Er was veel eetbaars maar ik heb ze met rust gelaten. En ook de gevaarlijke knol-amaniet.  Ik ging naar de plek waar het eikenbos overliep in het dennebos. Weinig paddenstoelen te zien, maar.... daar vond ik wel een paar eekhoorntjesbrood. (Een hele dikke). Heerlijk dagje zo.

paddenstoelen.

De planten hebben een opleving, door het zonnige herfstweer, maar de paddenstoelen ook. Nu de bladeren gevallen zijn, is er ook meer zon in het bos. 's ochtends is het nog niet prettig in het bos, dan zijn er de jagers en overal blaffende jachthonden. brrr.  Maar die eten tussen de middag. Tuurlijk, op dát tijdstip ben ik veilig. Met Jimny 4x4 al een eind het bos in. En ga verschillende bossoorten af. Mijn favouriet, het berkenbos met de cantharellen.  Ik vond tot mijn verrukking een aantal best grote Pied de Moutons. Het dennebos had wel veel boleten, zoals gewoonlijk, maar plakkerige soorten, waarvan ik nog steeds niet precies weet wat het zijn. In het voorjaar verschenen er wel twee eetbare, stevige kastanje boleten. Maar ik vond er nooit eekhoorntjes brood. En toch moet het daar ook zijn.
Ik ben mijn grenzen gaan verleggen, samen met Jimny, en vond een mooi en gunstig eikenbos. Tot mijn verbazing waren hier uitstekend herkenbare eiken boleten. Prachtig stevig wit en geurig. Het hele bos rook ernaar. Ik weet dat de franse zoekers ook veel vinden dit jaar. Tussen Cussy en Menessaire. Maar dit is een uithoekje. (hou het dus maar even geheim) De enige vergissing kan nog met de bittere boleet, maar dat is slechts alleen een vieze smaak, waar je verder niks aan over hou. Ik ga ze meteen proberen te drogen. Als dat lukt, kan ik een voorraadje aanleggen voor de winter, want deze herfst is erg gul. Tot mijn verbazing tref ik overal nog cantharellen. Maar oke, geen veldje vol, maar wel een lekker maaltje.

Van de Russela's en
de zwammen blijf ik echt af.
En de Pied de Moutons
en cantharellen van mijn ochtend partij
zijn al in de pasta gegaan.

Eekhoorn voerderhuisje

Nu heeft ook de eekhoorn een voederhuisje. Niet dat hij eten te kort komt, maar omdat hij zulke leuke capriolen uit haalt. Hij kan -als hij slim is- het klepje zelf open doen. Het was wel even zoeken naar een plek waar Ozzy niet komen kan. Want het is nou ook niet mijn bedoeling om een val te zetten. Recht voor het raam ging dus niet. Maar als je op het terras zit, heb je mooi uitzicht op het huisje én het is naast de favoriete wingerd stronk van de eekhoorntjes. Achter in de tuin staan nog wat oude bloempotten met een 'deurtje' voor de egels. Maar buiten mijn zicht. Nu nog wat plekjes voor de vogels bedenken.

Feest van Marie Claire

De salle de fëte is versierd met veel groen en oranje. De discovloer is hypermodern: kleine gekleurde lichtjes flitsen over de vloer en plafond en af en toe verschijnt er een mysterieuze mist. We worden ontvangen met een cocktail en kleine hapjes. Achter ons verschijnt via de computer en projector, groter dan levensgroot, de foto's van haar laatste vakantie 5 weken door het noorden van Amerika en Canada. Na een poosje kunnen we aan tafel, je plaats is gereserveerd. Twee enorme pompoenen worden binnen gereden en de soep wordt opgediend (het is een enorme klus geweest, deze uit te hollen en de werkers krijgen het loflied). Het wordt dus een diner dansant, de eerste dansen beginnen. De volgende gangen volgen. Niet zoals in Nederland speeches, maar hier wordt stevig gezongen. Maar ja, onze geliefde wijnboer uit Ladoix, die graag en krachtig zingen kan, is van de partij. Zijn aandeel is een grand Cru wijn uit 2007, die we drinken bij de kaasplank en is verrukkelijk,. Een van de liederen is het verjaardagslied, waarbij de coupletten een maand bezingen en als je in die maand jarig bent, mag je op staan en wordt er op je gedronken. (en jij drinkt dan in één keer je glas leeg, wat best zonde is van deze topwijn) Ook de kadoos worden niet gegeven, maar 'bij aankomst verzameld, later in één keer uitgepakt en gaan ter bewondering rond. Pas helemaal aan het einde van de avond verschijnt het desert : een enorme grote en rijk versierde taart wordt binnen gereden. Ook die was heerlijk, samen met de Cremant de Bourgogne. Het dansen gaat de hele avond door. Maar de typische Morvandeese dans, hier van kindsaf aan al geleerd, is niet na te doen, al willen we het nog zo graag. En dan volgt iets dat ik niet ken: Iedereen neemt ineens een taak opzich, en in no-time is de zaal ontruimt. Zelfs de tafels staan nu gedemonteerd opgestapeld. De jarige was erg jarig en heeft volgens mij erg genoten.